برای سیدِ عزیز
30 مهر 1404 توسط “لَئالیُ النُور”
برای سیدِ عزیز
آدمها تا کجا میتوانند قد بکشند، شاخ و برگ بگسترانند و ریشه بدوانند؟ نمیدانم. شاید به اندازه همتشان، شاید به اندازه ایمانشان.
اما تو را خوب میشناسم. تو حصار سنت را در هم شکستهای. فراتر رفتهای. انقدر رشد کردهای و شاخ و برگ گستراندهای که سایهات، حریمی امن برای آزادگان جهان شده است و ریشههای عشق و محبتت به عمیقترین نقطه قلبمان رسیدهاند. در میان خرابهها، یاد تو امید را در دلمان زنده میکند. تو میآیی و بار دیگر با هم خرابهها را آباد میکنیم. تا آن روز، من با چادرم در خیابانها گام برمیدارم و عطر تو را میپراکنم.
✍️🏻 احمدی
#طلبه_نوشت