راه زینب

✨ سفر کودک با اعداد
بسیاری از ما، شمارشِ کودک را با «درکِ او از اعداد» اشتباه می‌گیریم. برای اینکه بدانیم کودک ما در چه مرحله‌ای است، باید این سه سطح را در او بررسی کنیم.
● سطح اول: شمارش (آشنایی با صداها)

در این مرحله، کودک فقط با صداهای اعداد آشنا می‌شود. مثلاً وقتی می‌گوید ۱، ۲، ۵… یا وقتی با جرات‌ورزی اشیاء اطرافش را می‌شمارد. در این سن (تا ۴ سالگی)، حتی اگر ترتیب اعداد رعایت نشود یا پرش‌هایی در شمارش دیده شود، جای نگرانی نیست؛ او فقط دارد با دنیای اعداد آشنا می‌شود.
● سطح دوم: ترتیب (شناختِ نظم)

از ۴ سالگی، کودک باید یاد بگیرد که اعداد مثل پله‌های یک نردبان هستند. یعنی نمی‌توان از پله اول مستقیم به پله سوم رفت؛ اعداد باید با رعایت ترتیب (۱، ۲، ۳…) چیده شوند. این مرحله، پایه و اساسِ منطقِ کودک است و نشان می‌دهد او فهمیده است که اعداد با هم در ارتباط‌اند و یک نظم مشخص دارند.
● سطح سوم: درک (درکِ مفهومِ مقدار)

وقتی کودک می‌گوید «دو»، آیا واقعاً می‌داند منظور از دو یعنی دو واحد؟ اگر بگوییم «دو تا لِگو بیاور» و او بتواند آن را بردارد، یعنی از مرحله‌ی نام‌گذاری به مرحله‌ی درکِ مفهوم رسیده است. در این مرحله، او رابطه‌ی بین عدد و مقدار را کاملاً درک کرده است.
✍️ احمدی

#طلبه_نوشت

#آموزش

@Golhaye_Mahdavi313

#گزارش_ویدیویی 

🏷️«فاطمیه به روایت گزارش»

▪️ برگزاری غرفه کودک

▪️ اجرای مسابقات نقاشی و قرآنی

▪️ اهدای جوایز به شرکت‌کنندگان

▪️ تهیه و توزیع رزق معنوی در راستای ترویج فرهنگ فاطمی و زنده نگه‌داشتن یاد و سیره حضرت زهرا (س)
پایگاه مقاومت بسیج خواهران قدس

●ثبت‌نام سال تحصیلی جدید آغاز شد●

          🌱«گُل‌های مهدوی»🌱
اگر به دنبال مجموعه‌ای هستید که فرزندتان در آن هم شاد باشد؛ هم در محیطی ایمن با ارزش‌های دینی و مهارت‌های زندگی رشد کند، به جمع ما بپیوندید.
✨ ویژگی‌های ما:

• کادری مجرب 

• محیطی ایمن، فضایی شاد

• متعهد به کشف و رشد استعدادها
📍 نشانی: تهران‌پارس، خ وفادار شرقی، خ طالقانی، انتهای کوچه رنجبر، پایگاه مسجد قدس
📲 تماس و مشاوره: ۰۹۱۲۷۹۲۹۸۵۶

🆔 آیدی ایتا: @Yahoseen128

⚫️انا لله و انا الیه راجعون
“الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ طَيِّبِينَ ۙيَقُولُونَ سَلَامٌ عَلَيْكُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ”
روح مطهر فقیه اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) ومرجع عالی‌قدر جهان تشیّع، آیت الله العظمی شبیری زنجانی (قدس الله سره الشریف) به لقاء الله پیوست.
عمر بابرکت و زندگی پرافتخار آن مرجع عالیقدر، مشحون از ژرف اندیشی و مجاهدت علمی مستمر و تلاش مخلصانه در حفظ و اعتلای فقاهت اصیل و نشر معارف اسلام و پاسداشت از کیان تشیّع و خیرخواهی و دلسوزی برای مردم بود.
ضمن عرض تسلیت این ضایعه جانگداز به پیشگاه مقدس صاحب الأمر حضرت بقية الله الاعظم، عجل الله تعالی فرجه الشریف،و حوزه های مبارکه علمیه و مردم شریف ایران و علاقه‌مندان مرجعیت در همه نقاط جهان، به اطلاع می‌رساند مراسم تشییع و تدفین پیکر مطهر ایشان، متعاقبا اعلام خواهد گردید.
دفتر آیت الله العظمی شبیری زنجانی (قدس الله سره الشریف)

تسلیت به تمامی شیعیان و اهل علم.

رحمت خدا بر ایشان باد.🖤

✍️بعد از تایپ شب‌بخیر مهیای خواب می‌شدم که بچه‌های حوزه خبر درگذشت ایشان رو فرستادند😔 

حقیقتا اکنون دنیای علم با رفتنِ یکی از بزرگترین ستون‌های علمِ حدیث و رجال، اندوهگین‌ست.
اللهم اغفر له وارحمه

قابِ عکس‌ها همیشه بی‌رحم‌ترین جایِ دنیا بوده‌اند؛ همان‌جایی که زمان را در یک لحظه منجمد می‌کنند و برای همیشه با یک لبخند، با یک نگاه، با یک سرِ بالا گرفته، دستِ ما را از واقعیتِ آدم‌ها کوتاه می‌کنند. فرقی نمی‌کند این قاب میخِ به دیوار باشد، یا قاب تلویزیون.

این روزها حقیقت و مجازمان را پر از این قاب‌ها کرده‌اند. قاب‌هایی که مجموعه‌‌ای درهم‌تنیده‌ از خون و لبخند هستند. نگاه کردن به این عکس‌ها، تماشایِ یک آلبومِ ساده نیست؛ این دیدنِ تکه‌تکه شدنِ دنیایِ آدم‌هایی است که تا همین چند روز پیش، برایِ خودشان رؤیا داشتند، از خانه‌هایشان عطر غذاهایی به مشام می‌رسید که با چاشنی عشق پخت شده بودند، و حالا با چشم‌هایِ پرسش‌گرشان انگار از من می‌پرسند: «چرا؟» کاش زمان دست از لج‌بازی بردارد و برای یک بار هم که شده راهش را به عقب کج کند، اینجا بهترین دوربرگردانِ تاریخ است برای برگشتن به آن صورت‌هایِ خسته‌ای که هنوز رنگِ آرامشِ قبل از طوفان را دارند؛ چون این‌ها فقط «شهید» نیستند، این‌ها آرزوهایِ بربادرفته‌یِ یک نسل‌اند.

دلم می‌خواهد بنویسم تسلیت، اما کدام تسلیت؟ وقتی آن نگاهِ معصومِ تویِ تصویر حالا آتش می‌شود و در قلبم زبانه می‌کشد، لعنت به واژه‌ها که لکنت گرفته‌اند؛ نمی‌توانند از این چهره‌ها بنویسند، یا از لبنان، از این زخم‌های عمیقِ که بر جانش نشسته. زخم‌هایی که نمی‌شود پانسمانشان کرد، به گمانم واژه‌ها سوگوارند، اما اشکشان جاری نمی‌شود، نگاه به قاب‌هایِ لبنان و فلسطین نفس‌شان را بند آورده.

و دنیا وقتِ پاک کردن شیشه‌هایِ عینکش را ندارد، به تماشا نشسته اما نمی‌خواهد ببیند. و ما… ما مانده‌ایم با این حجم از نبودن، هیچ کاری هم نمی‌کنیم، انگار دلمان نمی‌خواهد تاریخ چیزی از ما بنویسد.

✍️ احمدی| #طلبه_نوشت
#مدار_نوشتن
#سوژه_هفتگی
#به_قلم_خودم
#مرقومات_جنگی